ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ PILIKIOΝ

Με αλυσίδες δέθηκε η άμοιρη Ελλάδα

χωρίς καμιά αντίσταση, χωρίς αναστολές.

Δάνειο ψωμί μοιράστηκε, λαβώθηκε η παιδεία

κι η λευτεριά ταυτίστηκε με τις ασχημονιές

Λαπάδες της πολιτικής γόνοι πλουτοκρατίας

αριστεροί και δεξιοί παιδιά του Ρεμπεσκέ

ανεύθυνοι, αμόρφωτοι, λύμα δημαγωγίας

κάναν το κοινοβούλιο αίθουσα μπαλ μασκέ

Γέμισ’ ο τόπος με ληστές, λογαριασμούς στις λίστες

και τα ταμεία έμειναν άδεια τα κρατικά

τα κόμματα αχόρταγα ενθάρρυναν τις μίζες

για να ταΐζουν μουμουέ προπαγανδιστικά

Κι όταν η ώρα έφτασε να πληρωθούν οι τόκοι

πουλήθηκαν τ΄ ασημικά, τα κυριαρχικά,

ονομασίες σύνθετες, για να σωθούν οι θώκοι

και σύρθηκαν λεβέντες μας σε τούρκικα κελιά.

Ταπεινωμένοι τώρα πια και καταφρονημένοι,

κάνουμε το λογαριασμό και βγάζουμε μηδέν.

Απ΄ όπου κι αν το πάρουμε είμαστε οι χαμένοι.

Μηδέν εις το pilikion και έτερον ουδέν!

ΙΒΑΝ

Η προσευχή του ηλίθιου (Παρωδία)

Κύριε, σαν ήρθε ο καιρός, σου λέω την προσευχή μου.
'Αλλη ψυχή δεν πούλησα εκτός απ' τη δική μου.
Εκείνοι που με πρόδωσαν ήταν διεφθαρμένοι.
Μα εγώ τους ξαναψήφιζα κι ας ήταν πουλημένοι.

Μου πήραν όλα τα λεφτά. Δεν τα γυρεύω πίσω.
Την κόρη θέλω και το γιο, να τους τακτοποιήσω.
Την ευτυχία ζήτησα του χρηματιστηρίου.
Μα έφαγα πόρτα ο καψερός, και τα λεφτά του θείου.

Δεν έχω δόξα. Είν' άχρηστα τα έργα που έχω πράξει.
Άκουσα τους παλιάνθρωπους και αυτά που μου είχαν τάξει.
Βραχονησίδες έχασα, ονόματα έχω δώσει.
Που το παιδί μου σίγουρα μια μέρα θα πληρώσει.

Τώρα δεν έχω τίποτα να διώξω ή να κρατήσω.
Έχασα τα υπάρχοντα, μου πήραν και τη γίδα.
Ευδόκησε στον τόπο αυτό, να μην ξαναπατήσω...
Γιατί τον εκατέστρεψα και μου έστριψεν η βίδα.

Ιβάν